Het werktuig web 2.0

De gedachten buitelen over elkaar als ik nadenk over het nut en belang van web 2 toepassingen. Want waar gaat het bij web 2 eigenlijk om? Het gaat om de eenvoudigste en meest democratische wijze van kennisdeling waar wij ooit over beschikt hebben. Er zijn geen grenzen meer: geen landsgrenzen, weinig taalgrenzen, geen tijdsgrenzen, geen cultureel of religieus bepaalde grenzen. Duidelijk is dus dat het meer is dan een leuk speeltje waarvan je naar believen kunt zeggen of je er kennis van wilt nemen of niet. Wij, in ons beroep, kunnen ons van geen enkel informatiekanaal permitteren om er geen kennis van te hebben. Iets anders is of we er altijd wat mee moeten doen.

Kort geleden las ik de Nederlandse tekst van het eindexamen HAVO onder de titel: "We leven veel te snel". De tekst is een bewerkt artikel uit het NRC en gaat over de versnelling van de maatschappij. Met name de grote paradox van de informatierevolutieviel mij op: hoe meer tijd we besparen, hoe minder tijd we voorhanden hebben. We profiteren niet van toegenomen efficientie door minder te werken maar vullen de bespaarde tijd op met meer en snellere bezigheden. Door de ICT-techniek en infrastructuur is informatie-uitwisseling (via mobieltjes, email etc.)nog nooit zo snel geweest. Wie had kunnen bedenken dat het vroegere gebrek aan informatie zou omslaan in een overvloed? We zijn van schaarste naar overvloed gegaan en dat betekent een paradox: nu is vrijwaring van informatie, of filters daarvoor, een schaars goed geworden.

Web 2 is een uitstekende mogelijkheid om die nieuwe schaarste te organiseren. Dat gebeurt al veelvuldig; de communities zijn ontelbaar en maken het mogelijk om door grenzen van tijd, taal, cultuur te gaan en zodoende je als burger zelfstandig te informeren. Lotgenotencontact, gespecialiseerde informatie, internationale orientatie: de patient kan meer weten dan de dokter.

Vanuit de bibliotheekfunctie sluit dit perfect aan op onze doelstelling: het bevorderen van het vrije verkeer van informatie. Alleen: het gebeurt niet meer op onze vooorwaarden, binnen onze 4 muren, binnen onze openingstijden, met onze gelimiteerde kennis van bronnen. Dat leidt tot een indentiteitscrisis: want waar zijn wij dan nog voor? Duidelijk: niet langer schrijven wij voor over welke informatie en kennis de kllnt kan beschikken. Maar wat wij wel kunnen is onze klanten toerusten op de mogelijkheden die hen ten dienste staan. Dat vraagt een ander paradigma: wij moeten nog leren met andere ogen te kijken naar de functie bibliotheek in de samenleving. Maar als we anders kijken, zien we dat door uitstekende kennis van mogelijkheden( bronnen, digitale technieken, bestaande en nieuwe communities) de bibliotheek een rol heeft bij het verkrijgen van nieuwe schaarste. De mogelijkheden zijn oneindig voor wie kijkt en luistert.